Nekad davno ispod ovog poteza kada je potok bio pregrađen nalazilo se  jezero koje je služilo za vožnju čamcima. Iznad centralnog izvora po kojem je lokalitet nazvan "Vrelo" nalazi se i drugi izvor vode za piće nad kojom je spomen česma Hajduk Veljku iz 1926. godine. Sa uređenjem parka na Vrelu započelo se krajem 19. veka, po osnivanju "Društva za unapređenje Sokobanje i ulepšavanje njene okoline". U želji da se dobiju što veće površine zasađene četinarima, Društvo je na Vrelu zasadilo crni bor, smrču, i jelu, a od lišćarskih vrsta brest, lipu, kesten, javor i jasen.

Već 1903. godine, posle Majskog prevrata, Nenad Dinčić, istraživač sokobanjske prošlosti je zapisao: "Kralj Petar Karađorđević i ostali članovi dinastije nastavili su da dolaze ovamo. Sokobanja koristi tu okolnost i poklanja novom vladaru veliku livadu na platou iznad novopodignutog šetališta i jezera na Vrelu. Tu livadu je narod od tada nazvao kraljevo imanje. I vladar i njegov predsednik vlade nameravali su da zidaju letnjikovce i svako je na svoje imanje počeo da dovlači materijal. Na kraljevom imanju se podiže i jedna obična montažna zgrada za čuvanje materijala, u neposrednoj blizini Hajduk Veljkovog šanca iz Prvog srpskog ustanka..."


Nedugo po formiranju, te 1903. godine, Park na Vrelu postaje glavno izletište varošana i gostiju. Smešten je na severnim obroncima Ozrena, a na južnom obodu Sokobanje. Prvo su izgrađene serpentinaste staze, a zatim je izvršeno pošumljavanje južnih i zapadnih strmeni oko potoka. Staze su prosečene na padinama Ozrena sve do najvišeg platoa Poljanice, sa kojeg se pružao pogled na Rtanj i ceo moravički basen. Iznad centralnog izvora, u blizini drugog izvora pijaće vode, izgrađena je kantina, a zapadno od kantine, na kraljevom imanju, letnjikovac kralja Petra Karađorđevića.

U periodu između dva svetska rata, Park Vrelo postaje kultno sastajalište mondenskog sveta. Društveno-kulturni život odvijao se u kantini i na njenoj terasi. Na Vrelu se provodio i Đurđevdanski uranak. Jezero je služilo za šetnju čamcima, a u šumi su se zakazivali i ljubavni sastanci. Centralni izvor u parku Vrelo je 1934. godine kaptiran za vodovod, dovoljan tada za snabdevanje varoši pijaćom vodom, kao i za jezero.

Posle Drugog svetskog rata, u vreme kada se posebna pažnja poklanjala sokobanjskim parkovima, od 1953. do 1955, godine, to nije slučaj i sa parkom na Vrelu. Šumska uprava je u tim godinama na Vrelskoj livadi (sada izletište Borići) zasadila na 2,85 ha šumske kulture crnog bora, američkog, jasena gorskog javora i kanadske topole i čitava livada je pretvorena u šumu. Vremenom Park Vrelo i pošumljema Vrelska livada su srasli. Jezero je pretvoreno u letnju pozornicu, a kantina, pod imenom Lovački dom bila je do 1992. godine objekat za iznajmljivanje, uglavnom za kafane. Kantina je danas u lošem stanju, a Park Vrelo služi kao prolaz do česme Hajduk Veljka i kao prečica do Borića. Jedino se na izletištu Borići preko leta, u špicu turističke sezone, odvija društveni život. Gornji deo izletišta je namenjen za boravak i zabavu dece, a u nižem delu je prostor za kamp-prikolice.